DT – An Industry Battle for the Ages

An Industry Battle for the Ages

By Frank Dohmen, Klaus-Peter Kerbusk and Janko Tietz

The current labor dispute pits Deutsche Telekom against the trade union Ver.di. With market share down at the telecommunications giant, and membership plummeting at the union, both have a lot to lose. So too does Germany.

No one expected the vote to turn out any differently. Employees were far too outraged over the threats that accompanied Deutsche Telekom CEO René Obermann’s plans to spin off 50,000 of the company’s employees. Nevertheless, the vehemence with which employees opted for mutiny was ultimately surprising.Over 96 percent of union employees in Deutsche Telekom’s fixed-line network division voted in favor of open-ended strikes. Already by Friday, 11,000 employees had already walked off their jobs. «The unbending position of management» was at fault for the escalation, said Ver.di union’s head negotiator Lothar Schröder.

It is a result that underlines a surprising change of heart. Only six months earlier, the same union official, in his capacity as deputy chairman of the Deutsche Telekom supervisory board, had helped make Obermann the successor to ill-fated Kai-Uwe Ricke. Now the two men have taken up irreconcilable positions in a dispute that could end up affecting more than just Deutsche Telekom, an industry behemoth with some 160,000 employees in Germany.


The uproar could change the entire industry, with possible repercussions for the rest of the German economy. In addition to leading to the first major strike Deutsche Telekom AG has experienced since it was privatized 12 years ago, the showdown between Schröder and Obermann has all the makings of a conflict that could fundamentally change the relationship between employees and employers in Germany.

Never before has a major corporation attempted to spin off 50,000 employees into new subsidiaries — where, in this case, they will be working longer hours for less pay — in a single move. And never before has a corporate leader in a consensus-oriented corporation like Telekom had the courage to demand sacrifices of this magnitude from his employees in the middle of an economic recovery. With its 32-percent stake in the company the state remains, after all, Deutsche Telekom’s biggest shareholder.

«If this goes through,» predicts Ver.di chief negotiator Schröder, it will be «a blueprint for a new and different republic.»

But for Obermann, who, at the company meeting in early May, handed his shareholders the group’s entire profits in excess of €3 billion as a dividend, such concerns are nonsense. Business arguments are all that count for Obermann, but that’s exactly where things aren’t looking so good for Deutsche Telekom.

Caught in the middle between the demands of regulators and the company’s two biggest shareholders, the German government and US private equity firm Blackstone, and facing increasingly brutal competition, Obermann sees Telekom essentially on the brink of disaster. The union, Obermann charges, is partly responsible for the company’s woes, because Ver.di’s only concern is to «preserve vested rights.»

«We Can’t Exactly Print Money»

Obermann argues that the union accepted significantly lower pay scales in its negotiations with competitors than with Telekom. For this reason, he believes, salary cuts are the company’s only hope to protect itself against either an imminent takeover by major international investors or a breakup. «Where is it supposed to come from?» he asks his critics. «We can’t exactly print money.»

Whatever the outcome, the new Telekom chief executive’s bold plans spell an end to the much-touted era of an «exemplary social partnership» between employers and employees. About 120,000 jobs have been eliminated since 1995 in the once massively overstaffed, Bonn-based company, and yet Telekom has never experienced a true strike.

The formerly state-owned company expects to lay off another 32,000 employees in Germany by the end of 2008. Because «socially acceptable solutions» were found, these cutbacks have also gone largely unnoticed for months. Employees have also accepted the 17 reorganizations management has pushed through in the past 12 years.But while the German economy celebrates an economic recovery and workers in other industries are looking forward to wage increases of up to 4 percent, about 50,000 Telekom employees are being «rewarded» for working four additional hours a week with a 9 percent pay cut. Obermann hopes the step will save the company up to €900 million a year.

Market Share Way Down

It comes down to Telekom vs. the union — a struggle between two ailing titans. Europe’s largest telecommunications company is losing its German customers in droves. From January to March alone, 580,000 users cancelled their telephone lines. Service is still poor and Deutsche Telekom’s scores of customers are dissatisfied. The company’s market share in the booming DSL business has dropped to about 50 percent.

The world’s largest individual trade union is also ailing. Its membership rolls have been shrinking for years. Of the 2.8 million employees who were members of Ver.di when it was founded as a new mega-union in 2001, only 2.3 million remain. The current dispute already has existential overtones for both adversaries.

Telekom must be revived for the «merciless price war in this country,» warns Obermann. Ver.di, for its part, must demonstrate that a strong union with many paying members can prevent the worst excesses of turbo-capitalism. «The labor struggle is being watched with great interest, especially in the retail industry, but also in energy corporations,» say union officials.

Who Will Make the First Concession?

This has led to a solidifying of the fronts. Members of Telekom’s work council complain that the new «boy group at the top» doesn’t understand the language of workers. Workers, for their part, have little sympathy for management. Even the attempt to demonstrate solidarity with employees by foregoing two months of salary only brought Obermann derision and disdain from many employees.The five rounds of negotiations, in which the two sides’ delegations spent many a late night facing each other at the negotiating table — and still didn’t manage to achieve any consensus — are symptomatic of the communication problems between labor and management. The struggle was also publicized when the two sides launched a powerful propaganda war — with completely different sets of numbers and statistics. Obermann, for his part, repeatedly insisted that his employees earn 30 percent more on average, in some cases even up to 50 percent, than those of competitors.

To back up his claims, the Telekom chairman produced charts showing that an experienced call center employee takes home an average annual gross salary of €38,800. At Walter Services Com Care, one of Germany’s major call center operators, employees earn only €16,700 a year, according to Obermann’s figures. But the unions say such comparisons are absurd, since job descriptions and qualifications differ in the various companies.

A Dark Shadow on the Balance Sheet

Indeed, there is little on which the two sides can agree: except that each accuses the other of manipulation.

One thing is certain: Compared with other former state-owned monopolies, Deutsche Telekom is saddled with an unusually difficult legacy. The group spends about a quarter of its sales of over €60 billion on personnel costs. In France, former monopoly France Télécom only has to set aside 18 percent of its sales for its employees. Spain’s Telefónica has managed to keep wage costs down to 15 percent, while the Dutch company KPN boasts labor costs of only 12 percent.The company’s relatively large number of employees, including about 40,000 tenured civil servants, casts a dark shadow on Obermann’s balance sheet. And the wages and working conditions the unions fought hard to establish in the old days of the state-owned monopoly often no longer reflect today’s realities and impose an additional burden on Europe’s largest telephone company.

However, relinquishing vested interests is difficult. It was not until 2001, six years after privatization, that the unions agreed to abandon the old collective labor agreement. Variable wage components were introduced and child and family-based wage components were eliminated; the seniority principle was likewise abolished. These steps alone were aimed at reducing the company’s labor costs by hundreds of millions in the ensuing five years.

Middle of the Field

The second major cutback took place in 2004. At the time, Telekom and Ver.di agreed that employees would give up 6.5 percent of their wages in return for the introduction of the 34-hour work week, which Obermann is now seeking to eliminate. Despite the concessions of recent years, says Obermann, «the conditions at Telekom are still significantly better than among all competing companies.»

Ver.di wage scale expert Frank Sauerland sees this a little differently. According to Sauerland, the scenarios the company is using to support its position do not account for bonuses, vacation and Christmas pay, non-cash benefits, variable compensation elements, extra pay for difficult working conditions or reimbursements of expenses. If these components are taken into account when reviewing competitors’ compensation packages, says Sauerland, Telekom is by no means the industry leader. Indeed, taking these factors into account places Deutsche Telekom in the middle of the field.

Using this method of calculating real wages, a technician with four years of work experience earns €35,141 at Siemens, €38,355 at Ish in North Rhine Westphalia and €37,572 at Kabel Deutschland, all significantly more than employees earn in Telekom’s fixed line network division.

Although employees in all three companies work up to an additional four hours a week, when adjusted for weekly working hours the salaries are comparable. Even in the call centers, where Obermann claims the greatest wage differences can be found, Deutsche Telekom, according to Sauerland’s calculations, is virtually on par with direct competitors Vodafone and Arcor.

How this sharp conflict can be resolved remains unclear. But observers say it is likely that the amount Telekom will actually end up saving will lie at the lower end of the anticipated range of €400 million to €900 million.

The two chief negotiators, Lothar Schröder for Ver.di and Telekom’s finance director Karl-Gerhard Eick, are acutely aware that the results of a lengthy labor conflict could be devastating — for Telekom and Ver.di. Indeed, senior officials from the company and the union have met informally on several occasions in recent weeks to investigate possible compromises.

Who Will Call Whom?

For example, Ver.di would apparently be willing to make extensive concessions when it comes to rules regulating breaks, entry-level salaries and working hours. Telekom also appears to be flexible in some areas. The current offer of layoff protection until 2011 seems perfectly negotiable. Even the 9 percent pay cuts are not written in stone.

But this is precisely the problem. Unlike the many other demands, the current wages are an absolute taboo for Ver.di. «The mood within the rank and file is so heated that wage concessions would be impossible to sell,» says a high-ranking employee representative.

Schröder and Eick are clearly dealing with a somewhat controlled labor dispute, the effects of which are also palpable within their own respective organizations. The notion that strikes change the way people think is something Eick has experienced several times with his former employers, BMW and WMF, and has repeatedly preached to his employees.

For this reason, observers see it as unlikely that negotiations will resume after a one or two-week showdown. By that time, it will be clear which of the two sides has the support of the public and politicians — and which one is better equipped to endure the financial burdens of a strike.

Members of the Telekom auditing committee already noticed the first signs of rapprochement last week, when Eick and Schröder met and promptly agreed to continue their conversation by phone in the coming days. But the two men neglected to decide who would be calling whom.

SPIEGEL MAGAZINE (Translated from the German by Christopher Sultan)

Deutsche Telekom & Strikes

On 2007, May 11 , 11,000 workers at Deutsche Telekom began strike action across Germany as part of a campaign of nationwide protests and strikes. On Monday, an additional 3,000 workers joined the strike at Europe’s biggest telecommunications firm. The actions are directed against restructuring plans by the company that will mean huge wage cuts for Telekom workers and further job losses at the embattled telecommunications company.

According to a representative of the Verdi trade union, the readiness of workers to strike is unusually high. On May 3, hundreds of Telekom employees used the occasion of the company’s annual general meeting to voice their anger over the cost-cutting plans of management. As holders of stock, the Telekom workers were able to gain access to the meeting. When CEO René Obermann repeatedly spoke of the necessity to drastically cut personnel costs, he was interrupted by ear-piercing whistles and shouts of “cut-throat.”

In February, Telekom management announced that more than 50,000 workers would be shifted to three new subsidiaries, under the name of “T-Service.” Wages at the new units would be slashed and work hours extended.

Since this announcement, further details of the plan have emerged. Wages will be cut by 9 percent and work hours simultaneously increased from 34 to 38 hours per week. Starting salaries for new employees will be cut by 40 percent to 20,000-22,000 euros per year. At the same time, jobs are to be guaranteed for three years, which means that T-Service will likely be sold off to the highest bidder in 2011.

According to Verdi, these measures add up to an average reduction in pay of 30-40 percent.

The ruthlessness with which Telekom management and Obermann—whom employees refer to as “bulldozer” or “doberman”—have acted mirrors corporate practices in the United States. Such methods are fast becoming the norm around the world. Investment firms and hedge funds routinely buy companies only to strip their assets, sell them off, or close them altogether.

Such an investment company is the Blackstone Group, which in April 2006 bought 4.5 percent of Deutsche Telekom from the government-owned Reconstruction Credit Institute (KfW). Blackstone has since become the company’s third-largest shareholder and holds a seat on the company’s supervisory board.

The initiative for Blackstone’s investment came from Germany’s grand coalition government, which consists of the traditional conservative parties—the Christian Democratic Union (CDU) and Christian Social Union (CSU)—and the Social Democratic Party (SPD). It was personally overseen by Finance Minister Peer Steinbrück (SPD).

The Social Democrats therefore bear direct responsibility for the current moves to dismantle Deutsche Telekom and destroy tens of thousands of jobs.

The German government is still the largest shareholder in the company, holding 14.8 percent, plus an additional 16.9 percent indirectly through the Reconstruction Credit Institute.

The Blackstone Group maintains investments in companies worldwide, including in the manufacturing, health, energy, waste disposal, media and entertainment, and catering industries.

In Germany, the Blackstone Group has bought up large numbers of apartments from building companies in the cities of Kiel, Wuppertal and Mönchengladbach. It is represented in Germany by Roland Berger and Ron Sommer, the latter a member of the Telekom management board from 1995 to 2002.

Since its purchase of Telekom shares, Blackstone has campaigned heavily for the restructuring of the company, and was behind the election of Obermann as CEO. Its aim is to sell off all unprofitable sectors of the former state enterprise and retain only those that generate significant returns. Against this background, the present restructuring plans are just the start.

Media reports note that Obermann has even more far-reaching plans for Telekom. A partner is to be found for the T-Systems division, which is, among other things, responsible for corporate customers. Telekom would retain only a minority holding in T-Systems. According to the Netzeitung Internet news site, “… the division will remain only as a financial contributor—tens of thousands of jobs will be lost from Telekom in one hit.”

Since Deutsche Telekom was privatised in 1995 and floated on the stock exchange the following year, the company has gone through no fewer than 16 restructurings, resulting in a total loss of 120,000 jobs. Every restructuring has been justified on the basis of implementing “necessary measures to secure jobs and improve customer service.” However, the opposite was always the result. The workforce was forced to pay the cost of the restructuring, while the management board rewarded itself with princely salaries and bonuses.

A Telekom technician from Berlin described this history in a protest letter to the management board, articulating the thoughts of many workers: “You come and restructure, with arrogance and self-importance, without a single word being said about the fact that quality and reliability can no longer be maintained, let alone improved. No one is bothered by the consequences of his actions. You simply proceed while lining your own pockets and move on to do the same thing at the next company. Lacking any trace of principle, you leave behind an ever larger pile of ruins.”

The strikes signal the beginning of a new stage in the struggle of Deutsche Telekom workers and pose tasks that go far beyond those of traditional battles. The fact that the federal government is by far the largest shareholder and possesses a controlling minority in Telekom makes clear that the planned attacks against the workforce have been prepared in direct collaboration with the government. These are now to be implemented.

The strike signifies a political confrontation with the CDU/CSU and SPD grand coalition, but the Verdi union is vehemently opposed to such a struggle—not least because the vast majority of Verdi functionaries are members of the SPD and already have some experience in sabotaging protests that pose a conflict with the grand coalition government.

Germany’s largest union, the IG Metall engineering union, has just agreed to a deal with employers to bring its own conflict over wage negotiations to an end, undermining the development of a joint struggle by engineering and Telekom workers as part of a broad movement against the government.

With their resolution to start strike action, Telekom workers have also entered into struggle against the opportunist politics of their own union, which wants to use the strike as an opportunity for workers to let off steam, the better to work out a “compromise” that will continue the downward spiral of wages and working conditions.

Even more than in previous conflicts, the current campaign raises the necessity of workers adopting an entirely new political strategy that does not restrict itself to what is possible within the confines of the capitalist system, but is based instead on an international, socialist programme.

Απεργία (της Α. Μουστάκα)

Συνάδελφοι,Η ΟΜΕ ΟΤΕ ανακοίνωσε απεργία 26 με 28 Μαρτίου. Τι κάνει ο σύλλογός μας; Κοιμάται πάλι; Πότε το ΔΣ θα κάνει ανακοίνωση μετά ή καθόλου; Πως αναμένεται ότι θα κινητοποιηθούν τα μέλη με μαγικό ραβδί;Σας στέλνω τη προκήρυξη που ετοίμασα μπας και θα σας βοηθήσει να σας δώσω βρε αδερφέ μερικές ιδέες.






Ας μη κοροϊδευόμαστε με τα παραμύθια περί «συνδιοίκησης», καμιά εξασφάλιση δεν παρέχουν οι μαριονέτες του Δημοσίου. Οι Γερμανοί δε θα έδιναν τόσα λεφτά χωρίς τη σιγουριά ότι θα κάνουν ό,τι θέλουν με τον όμιλο.

Αν τα σχέδια του Αλογοσκούφη να δώσει το μανατζμεντ του ομίλου ΟΤΕ στους Γερμανούς υλοποιηθούν, ο Βουρλούμης θα μείνει στην μνήμη μας σαν καλός Αη Βασίλης!Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ DEUTSCHE TELEKOMΓια να ξέρουμε τι μας περιμένει!

Η Deutsche Telekom ανήκει στο Γερμανικό κράτος κατά 32%. Τι σημαίνει αυτό;

Οι κινήσεις της υλοποιούν τη στρατηγική της Γερμανίας. Δηλαδή, «κάθοδος» στα Βαλκάνια, απόκτηση οικονομικών ερεισμάτων και πολιτική εκμετάλλευση.
Οι περισσότεροι μέτοχοι είναι ιδιώτες. Τι σημαίνει αυτό; Οι μέτοχοι πιέζουν για αποδόσεις, μεγαλύτερα κέρδη, «αναδιοργάνωση». 
Που οδηγεί αυτό (1);          2/11/2005: Περικοπή 32.000 θέσεων στην Γερμανία         28/2/2007: Περικοπή 55.000 θέσεων (TService)          Αύξηση ωρών εργασίας από 34,5 σε 40,5         Στασιμότητα μισθών.
Που οδηγεί αυτό (2); – Αγορά «πακέτων» όπως ο όμιλος ΟΤΕ.– Διάλυση και πώληση «φιλέτων» (π.χ. COSMOTE) όπου και όπως βολέψει το διεθνές κεφάλαιο.
Στην Ελλάδα και τους Έλληνες, πως θα μας κάνει ζημιά η Deutsche Telekom; Οι Γερμανοί θα χρησιμοποιήσουν τις επενδύσεις του ΟΤΕ στα Βαλκάνια για τους κυριαρχικούς σκοπούς του Γερμανικού ImperiumΗ Ελληνική παρουσία του ΟΤΕ στα Βαλκάνια γίνεται πλέον Γερμανική, με ανυπολόγιστες συνέπειες για το Κόσοβο, τα Σκόπια, την Αλβανία κλπ.
Και εμείς οι υπάλληλοι του ΟΤΕ τι να περιμένουμε; Είμαστε «βάρος» που πρέπει να μειωθεί. Οι όποιες συνέργιες οδηγούν σε απολύσεις στον ΟΤΕ υπέρ των αντίστοιχων θέσεων εργασίας στη Γερμανία.


20 Mαρτίου – Οι Μηχανικοί ΟΤΕ ΔΕΝ συμμετείχαν στην Απεργία!

Ενώ στις 20 Μαρτίου όλοι οι Μηχανικοί της χώρας απεργούν, οι Διπλωματούχοι Μηχανικοί στον ΟΤΕ εργάζονται κανονικά!

 Η Συνδικαλιστική παράταξη ΕΜΗΕΤ-ΟΤΕ με ανακοίνωση της στήριξε τους Μηχανικού για την 19η Μαρτίου, αλλά όχι για την 20η Μαρτίου.

Συνεπώς όσοι Μηχανικοί ήθελαν να απεργήσουν, δεν μπορούσαν, αφού δεν είχε γνωστοποιηθεί στον εργοδότη τους, και δεν υπήρξε ενημέρωση για το ποια Συνδικαλιστική Οργάνωση τους στηρίζει ώστε να απεργήσουν.

Μάλλον η ηγεσία της ΕΜΗΕΤ-ΟΤΕ, που πρόσκειται στην ΠΑΣΚΕ, στηρίζει την Νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης της Ν.Δ.!

Μάλλον το Προεδρείο της ΕΜΗΕΤ-ΟΤΕ δεν έχει λόγο να  συμμετάσχει στην απεργία την 20η Μαρτίου 2008 μαζί με όλους τους Μηχανικούς της χώρας…

Μάλλον οι Μηχανικοί στον ΟΤΕ προτίμησαν τους «ήρεμους τόνους»…

Αντισυνταγματικές οι διατάξεις του νομοσχεδίου

Αντισυνταγματικές κρίνει με γνωμοδότησή του ο καθηγητής της Νομικής Αντώνης Μανιτάκης τις διατάξεις του σχεδίου νόμου για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, σύμφωνα με την οποία ο υπουργός Απασχόλησης θα επιλέγει από μια λίστα προσώπων τους εκπροσώπους των εργαζομένων στη διοίκηση των ασφαλιστικών ταμείων.


Όπως τονίζει οι διατάξεις αυτές «πάσχουν συνταγματικά, επειδή αντιστρατεύονται  τη θεμελιώδη οργανωτική γενική αρχή που διέπει παγίως την σχετική ασφαλιστική νομοθεσία μας, την πλήρη αυτοδιοίκησή τους». Και υπογραμμίζει:


«Η αναγνωρισμένη άρα από τη νομολογία ευρεία διαπλαστική εξουσία  του νομοθέτη  να υιοθετεί σχεδόν ελεύθερα ή να κατασκευάζει, όπως κρίνει ο ίδιος, τα οργανωτικά σχήματα διοίκησης ενός Ταμείου, βρίσκει, για τα ταμεία που μας απασχολούν, στην οργανωτική αρχή της αυτοδιοίκησης ένα σοβαρό και αξεπέραστο συνταγματικού επιπέδου όριο».


Τη γνωμοδότηση αυτή (σ.σ. την οποία επισυνάπτουμε) συνέταξε ο έγκριτος νομικός μετά από αίτημα του ΤΕΕ.


Ήδη, το ΤΕΕ έστειλε το πλήρες κείμενο της γνωμοδότησης στους εισηγητές όλων των κομμάτων, καθώς και στους βουλευτές μηχανικούς, προκειμένου να την αξιοποιήσουν κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου στη Βουλή.


Στο μεταξύ, συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις των μηχανικών. Απεργούν αύριο Τετάρτη και μεθαύριο Πέμπτη.


Αύριο συμμετέχουν στην 24ώρη Πανελλαδική απεργία που έχουν κηρύξει η ΑΔΕΔΥ και η ΓΣΕΕ, στη συγκέντρωση στο Πεδίου του Άρεως και την πορεία προς τη Βουλή, με προσυγκέντρωση στις 10:30 π.μ. στην πύλη του Πολυτεχνείου.

 Την Πέμπτη με συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος παράλληλα με τις άλλες οργανώσεις.

Απεργία και άλλα θέματα (άποψη της κας Μουστάκα Α)


Στείλατε την ανακοίνωση για την απεργία στις 19 Μαρτίου και περιμένετε να κινητοποιηθούν όλοι από μόνοι τους για να κατέβουν στην απεργία. Πως θα γίνει αυτό μετά από δύο χρόνια χειμερινής νάρκης ξαφνικά όλοι θα συνειδητοποιήσουν ότι έφτασε εκείνη η κορυφαία στιγμή για να αντιδράσουν μαζικά και να απεργήσουν; Πως οι νέοι μηχανικοί και συνάδελφοί μας θα ενημερωθούν αφού δεν είναι μέλη του συλλόγου μας και δεν έχουν λάβει το μήνυμά σας; Πως αναμένεται ότι θα απεργήσουν, ή μήπως ο σκοπός μας είναι να τους αφήσουμε απ΄ έξω στην αδράνεια και στην αφάνεια; Τι ρόλο παίζουμε επιτέλους; Βοηθάμε τον εργοδότη να βαλτώσει το συνδικαλιστικό κίνημα και να αφανιστεί τελείως;

Όταν η ΟΜΕ ΟΤΕ άρχισε τις συζητήσεις για την ΣΣΕ με την Διοίκηση και συμφωνεί χρονοδιαγράμματα εμείς ούτε καν γνωρίζουμε τι περιλαμβάνει η πρόταση της ΟΜΕ ΟΤΕ. Πως δηλαδή θα συζητήσουν για μας και για όλους τους εργαζόμενους εν αγνοία μας; Γιατί δεν έχουμε καμία πληροφόρηση εμείς, για τους οποίους πρόκειται να συζητήσουν; Είναι εμπιστευτικές οι πληροφορίες; Κρυφή θα είναι η διαπραγμάτευση; Γιατί ο σύλλογός μας δεν ενδιαφέρεται για τόσο σοβαρά πράγματα που μας αφορούν άμεσα; Γιατί ο σύλλογός μας δεν κατεβάζει κάποια πρόταση; Αλλά η πρόταση αυτή πρέπει να αφορά όλους τους εργαζόμενους και όχι μόνο τους μηχανικούς για λόγους αλληλεγγύης φυσικά και γιατί πώς να το κάνουμε έχουμε και λίγες γνώσεις παραπάνω. Που είμαστε εμείς; Είμαστε ο τελευταίος τροχός της άμαξας ή είμαστε μαζί με όλους τους εργαζόμενους και έχουμε μία κοινή πλατφόρμα, την οποία την στηρίζουμε όλοι;

Θεωρώ ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν άμεσα. Ο σύλλογός μας πρέπει να κινηθεί και να βγει από το βάλτο. Το ΔΣ πρέπει να καλέσει άμεσα μία νέα ΓΣ . Όχι όπως παλαιότερα αλλά με δραστηριοποίηση όλων των μελών, όλα τα μέλη να αναλάβουν να κινητοποιήσουν τους διπλανούς στο γραφείο, στον όροφο και στο κτήριο οργανωμένα από το ΔΣ. Να δημιουργηθούν κλιμάκια που θα αναλάβουν δράση και πραγματοποιήσουν την κινητοποίηση για να γίνει η συνέλευση. Να γίνουν προτάσεις από όλα τα μέλη για τα θέματα της συνέλευσης εκτός από τον απολογισμό. Προτάσεις που θα αφορούν το μέλλον του σωματείου μας και το μέλλον της Ομοσπονδίας συνολικά. Να βγούμε επιτέλους από τη γωνία, στην οποία οδηγηθήκαμε από μόνοι μας. Κανείς άλλος δεν φταίει για αυτό – μόνο εμείς οι ίδιοι.


Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς.


Αναστασία Μουστάκα

ΑΠΕΡΓΙΑ 19 & 20 Μαρτίου



Η Γ.Σ.Ε.Ε έχει εξαγγείλει 24ωρη  Πανελλαδική Απεργία την Τετάρτη 19-3-08,  για την απόσυρση του Νομοσχεδίου των Ασφαλιστικών ανατροπών, την υπεράσπιση της Δημόσιας Κοινωνικής Ασφάλισης και τη διεκδίκηση ικανοποιητικών αυξήσεων μισθών.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι:

  • Η Κυβέρνηση εμμένει στο αντιασφαλιστικό Νομοσχέδιο-Έκτρωμα  με σκοπό  την εξοικονόμηση πόρων για την κάλυψη της μαύρης τρύπας του προϋπολογισμού, δηλαδή τη μείωση των ελλειμμάτων σε βάρος των ασφαλισμένων.

  • Παρά τα τρία ΔΕΝ της Κυβέρνησης, βλέπουμε να επιδιώκεται αύξηση των ορίων ηλικίας για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος και αλλαγή του τρόπου υπολογισμού των συντάξεων.

  • Η κατάργηση του ΤΣΜΕΔΕ, ενός από τα πλέον εύρωστα Ταμεία (η περιουσία του ανέρχεται στο 46% της περιουσίας του ΙΚΑ, ενώ ο αριθμός ασφαλισμένων είναι το 5% των ασφαλισμένων στο ΙΚΑ) και βασικό ταμείο ασφάλισης των Μηχανικών, έχει στόχο την  κάλυψη των ελλειμμάτων σε βάρος των ασφαλισμένων σε αυτό.

  • Η έκρηξη της ακρίβειας και του πληθωρισμού έχει άμεση και δραματική επίπτωση στην αγοραστική δύναμη των μισθωτών, την ίδια ώρα που τα κέρδη των επιχειρήσεων αυξάνονται προκλητικά.

 Η Ε.ΜΗ.Ε.Τ-ΟΤΕ καλεί να συμμετέχουμε μαζικά  στην Απεργία της 19ης Μαρτίου, για να απαντήσουμε δυναμικά στις προκλήσεις και στις συνεχείς επιθέσεις που δέχονται τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα.  Λέμε ΟΧΙ στην κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης. Να αποσυρθεί ΤΩΡΑ το Νομοσχέδιο.

Απεργία 19 & 20 Μαρτίου – ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΣΜΕΔΕ!

Κατατέθηκε και συζητείται ήδη στη Βουλή το Ασφαλιστικό Νομοσχέδιο χωρίς ποτέ να έχει τεθεί σε δημόσιο διάλογο -ούτε καν σαν δέσμη προτάσεων- και χωρίς να στηρίζεται σε καμία αναλογιστική ή άλλη μελέτη. Το νομοσχέδιο ξεπέρασε τους χειρότερους φόβους των μηχανικών και των υπολοίπων κοινωνικών φορέων.


Συγκεκριμένα σε ότι αφορά στους μηχανικούς :


  • Καταργεί το ΤΣΜΕΔΕ και το συγχωνεύει με τα ταμεία Νομικών και Υγειονομικών στο Ειδικό Ταμείο Ανεξάρτητα Απασχολουμένων (ΕΤΑΑ)

  • Δεν εμφανίζει καμία μελέτη από την οποία να προκύπτει η βιωσιμότητα του νέου Ταμείου.

  • Από το ΤΣΜΕΔΕ που κάλυπτε για μια 30ετία τις προσδοκίες των ασφαλισμένων του περνάμε στο ΕΤΑΑ, που πολύ σύντομα η ίδια η κυβέρνηση, που σήμερα αρνείται κάθε επιστημονική μελέτη, θα ανακοινώσει ότι δεν υπάρχει βιωσιμότητα ούτε για μια 10ετία.

  • Αφαιρεί τη διαχείριση των αποθεματικών και της περιουσίας του πλέον υγιούς και εύρωστου Ταμείου, όχι μόνο από τους ίδιους τους μηχανικούς ασφαλισμένους του, αλλά και από το νέο Ταμείο, αναθέτοντάς τη σε εκλεκτούς της εκάστοτε κυβέρνησης. Προφανής ο στόχος της διαχείρισης των αποθεματικών όχι προς όφελος των ασφαλισμένων αλλά με βάση τις δημοσιονομικές ανάγκες, όπως έδειξαν και τα πρόσφατα παραδείγματα με τα δομημένα ομόλογα.

  • Καταργεί τη συνταγματικά κατοχυρωμένη αυτοτέλεια του ταμείου αφού ακόμα και οι εκπρόσωποι των κοινωνικών φορέων στα όργανα του ΕΤΑΑ επιλέγονται από τον αρμόδιο Υπουργό.

  • Μηδενίζει τον έλεγχο των ασφαλισμένων στα πεπραγμένα των διοικήσεων.

  • Καταργεί τον κλάδο ειδικών – προνοιακών παροχών, που η ίδια κυβέρνηση θεσμοθέτησε μετά από 20 χρόνια αγώνων του ΤΕΕ. Καταργεί έτσι κάθε δυνατότητα προστασίας ειδικών ομάδων (άνεργοι, μητέρες κλπ)

  • Ονομάζει για πρώτη φορά κοινωνικό πόρο το 1% επί των πιστοποιήσεων των δημοσίων έργων που κατέβαλαν οι συνάδελφοι εργολήπτες στα πλαίσια του αναδιανεμητικού χαρακτήρα του συστήματος. Σήμερα αφαιρεί πόρους με τη δέσμευση του 10% για το Ταμείο Αλληλεγγύης των Γενεών, αλλά τίποτα δεν αποκλείει το 10% να γίνει 20% ή να ονομασθούν και άλλοι πόροι ‘κοινωνικοί’.

  • Θέτει σε αμφιβολία τη δυνατότητα έκδοσης εγγυητικών επιστολών και προεξόφλησης λογαριασμών, την οποία σε πρώτη φάση δυσχεραίνει αναθέτοντας την αρμοδιότητα όχι στο Τμήμα ΤΣΜΕΔΕ του νέου ταμείου αλλά σε ανεξάρτητη Διεύθυνση. Στρεβλώνει έτσι τον ανταγωνισμό σε βάρος των μικρών και μεσαίων εργοληπτικών επιχειρήσεων, οδηγώντας τους στη μέγγενη των τραπεζών.

  • Προδικάζει την πρόθεση για μη κάλυψη από το νέο φορέα των μισθωτών μηχανικών, τόσο με τη μη συμμετοχή τους στη διοίκηση του νέου ταμείου, όσο και με τη μη αναφορά τους σε κανένα σημείο του νομοσχεδίου.


Οι μηχανικοί απορρίπτουμε το Νομοσχέδιο και ζητάμε την απόσυρσή του. Οι όποιες αλλαγές στο ασφαλιστικό απαιτούν ειλικρινή διάλογο, αναλογιστικές μελέτες, σεβασμό στην αυτοτέλεια του ταμείου, εξομοίωση των παροχών προς τα πάνω, κατάργηση των δυσμενών διατάξεων σε βάρος των νέων συναδέλφων.



ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 19και 20/3/2008





Απεργία των Μηχανικών 19 & 20 Μαρτίου

Η Αντιπροσωπεία του ΤΕΕ συνεδρίασε το Σαββατοκύριακο και συζήτησε το θέμα του ασφαλιστικού υπό το πρίσμα όλων των τελευταίων εξελίξεων. Κατάληξη ήταν η σχεδόν ομόφωνη έκκριση του κειμένου που παραθέτουμε στη συνέχεια:

«Δεν αναγνωρίζουμε στην Κυβέρνηση το δικαίωμα να ξεπερνά τα όρια των δημοκρατικών, συνταγματικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως συνέβη με το νομοσχέδιο για τις μεταρρυθμίσεις του ασφαλιστικού συστήματος, να ποινικοποιεί το δικαίωμα στην απεργία.

Δεν αποδεχόμαστε από την Κυβέρνηση να αφαιρεί τα ασφαλιστικά δικαιώματα, την περιουσία, το αυτοδιοίκητο του Ταμείου από τους ασφαλισμένους του ΤΣΜΕΔΕ, χωρίς διάλογο και ενάντια σε κάθε επιστημονικό δεδομένο.

Η Κυβέρνηση κλέβει από τους μηχανικούς αυτό που είχαν διασφαλίσει από το 1934, [με τη δική τους συνεισφορά και μηδαμινή συμβολή κοινωνικών πόρων και κρατικής συμμετοχής]: την προσδοκία για συγκεκριμένες, όχι μεγάλες αλλά βέβαιες, παροχές.

Ζητάμε και θα αγωνιστούμε:

·       Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο στο σύνολο του

·       Να ακυρωθεί στην πράξη, αν γίνει νόμος

Αναλαμβάνουμε πρωτοβουλία, μαζί με όλους τους φορείς των ασφαλισμένων (ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – ΔΣΑ – ΠΙΣ κλπ), να διατυπώσουμε μέσα στο επόμενο τρίμηνο προτάσεις για τα πραγματικά προβλήματα του ασφαλιστικού και τις λύσεις που θα αντιμετωπίζουν τον πυρήνα τους. Οι προτάσεις, με την προϋπόθεση ότι θα γίνουν αποδεκτές μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες των φορέων, θα στηριχθούν με συστηματικό, αποτελεσματικό, ως και γενικό απεργιακό, αγώνα, πριν την παρέλευση εξαμήνου από σήμερα.Αποδεχόμαστε το κοινό κείμενο των φορέων, που εκφράζει επιστήμονες και δημοσιογράφους, το οποίο, μεταξύ άλλων και εκτός των παραπάνω, προβλέπει:

·       καμία παρέμβαση που θα θίγει παροχές και περιουσία οποιουδήποτε κλάδου

·       εκπροσωπήσεις που δεν θα υπόκεινται στην επιλογή οποιουδήποτε Υπουργού, που δεν θα ευνουχίζει το χαρακτήρα και τις διαδικασίες των φορέων.

Οι θέσεις αυτές θα υποστηριχθούν νομικά με τον πιο καθολικό τρόπο. Επιπλέον, κάθε απόφαση που θα επηρεάζει την περιουσία των ασφαλισμένων του ΤΣΜΕΔΕ θα εξετάζεται εάν ενέχει την πιθανότητα διακύβευσης της και ως τέτοια θα αντιμετωπίζεται, επίσης, νομικά, σε προληπτικό κυρίως επίπεδο.

Δύναμη μας είναι η δύναμη που διαθέτει ο μηχανικός ατομικά, στον κοινωνικό περίγυρο του, αλλά και συλλογικά. Αυτή η δύναμη θα ενεργοποιηθεί και στο πιο απομακρυσμένο μέρος της Ελλάδας, για όσο διάστημα και αν απαιτηθεί.

Το ασφαλιστικό είναι και θα παραμείνει στην πρώτη γραμμή των θέσεων του ΤΕΕ, θα επηρεάζει τις θέσεις του συνολικότερα στα κρίσιμα θέματα της απασχόλησης, των έργων, της παιδείας, της ενέργειας, του περιβάλλοντος. Το ΤΕΕ, παράλληλα, θα παρεμβαίνει συστηματικά στα μείζονα θέματα για την ανάπτυξη και την παραγωγή με βάση τις επεξεργασίες και τις διαδικασίες του.

Τέλος, το ΤΕΕ θα παρέμβει νομικά σε οποιαδήποτε περίπτωση υπάρξει πρόθεση για αναθέσεις έργων και μελετών, κατά παράβαση των νομίμων, διάφανων και παρεχουσών ίσες ευκαιρίες διαδικασιών, αξιοποιώντας την αποχή που αποφάσισαν οι οργανώσεις των μηχανικών στο πλαίσιο της αγωνιστικής κινητοποίησης κατά του ασφαλιστικού νομοσχεδίου.

Καλούμε τους μηχανικούς και τους φορείς τους να απέχουν από κάθε εκπροσώπηση και διαδικασία ανάθεσης ως τη ψήφιση του νομοσχεδίου, να περιφρουρήσουν και συμμετάσχουν στη γενική απεργία της Τετάρτης, που σηματοδοτεί και την κορύφωση του αγώνα για να αποσυρθεί το νομοσχέδιο και να απεργήσουν την Πέμπτη, τελευταία ημέρα συζήτησης στη Βουλή».